Merhabalaar,

Geldi yine 365 günün arasındaki en kara, en rezil, en varoş gün. Yine her yerde kalpler, çiçekler, çikolatalar vıcık vıcık sevgi sözleri falan vallahi yıldım. Zaten herkeslerin sevgilisi var. Yok ömrüm boyunca seninleyim yok iyi ki seni sevmişim falan öğğ geldi artık. İçimden haykıra haykıra ayrılacaksınız geri zekalılar demek istiyorum ama sadece fitne fesatlık yaptığımla kalıyorum.

Yeni ayrılmış biri olarak söylüyorum ki ayrılık sanıldığı kadar kötü bir şey de değilmiş aslında. Herif bizi terk edince sanıyoruz ki biz çok tipsiziz, çok dırdır yaptık diye adam kaçtı ve en önemlisi bir daha koca bulamayıp evde kalacaz diye dövünüp duruyoruz. En fenası da adam ayrılıyor, başkasıyla sevgili oluyor biz hala nerede ne yapıyo diye stalklamaktan beyin hücrelerimizi örümcek ağına dönderiyoruz. Ya bırakın da adamlar kendi haline yansın, kim çeker bizim çektiğimiz kadar!

Bana göre ayrılık değişimin ta kendisi. Çünkü sevgiliyken nasılsa bulduk birini amaağn diye götü başı salıp yedikçe yiyip göbeklerin bağımsızlığına kavuştuğu, kaşlarımızın ağrı dağına döndüğü günler de oluyor tabi. ‘Sen benim için her halinle güzelsin sevgilim’ sözünü biz mi yanlış anladık yoksa onlar mı çok abartıyor bilemedim ama fırsat bu fırsat hoopp yelkenleri suya indiriyoruz. Ama ayrılık öyle mi? Bir değişime uğruyoruz var ya reenkarnasyon kızların yanında halt yemiş.

Bir de şu 14 Şubat mıdır nedir o nereden çıktı öyle ya? Hepi topu toplasak kaç kişiler de üstüne gün koyuyorlar kendilerine. Hayır yani biz daha çoğunluktayız ama bekarlar günü diye bir şey yok, adaletsizlik bu resmen. Bütün arkadaşlarım da sevgilisine aldıkları hediyeleri bana atıp duruyor bunu beğenir mi diye . Canım o seni beğenmiş bundan kötüsü olamaz bence. Hırsımdan çatlıyorum resmen.

Çıkmamış candan ümit kesilmez diyerek hala hediyeler, sürprizler bekliyorum. Utanmasam kargo şirketlerini tek tek arayıp adıma kargo var mı, nerede, ne zaman gelecek diye kontrol ettirecem. Hayır yani sevgililer günü gelmeden önce de o kadar uğraştım taa bundan 7 yıl önceki sevgilimi bile yokladım ama olmayınca olmuyor işte. Zaten çoğu evlenip çoluk çocuğa karışmış bakmaz olaydım daha çok moralim bozuldu. Millet pembe panjurlu dünya evine giriyor ben hala 14 Şubat peşinde koşturup duruyorum. Pehh!

Neyse ki dünyada eskiden günümüze kadar gelmiş macun şekeri diye bir güzellik var ki tüm bunlara bedel. Dişlerin arasında yapış yapış olması dışında tatlarını ben hep sevmişimdir. Tabi içlerinde en bayıldığım portakallısı oldu bu sefer. Eminönü’ne yolunuz düşerse bir çubuk mutlaka yemelisiniz 🙂

O kadar yıl sevgilin olsun sen git 14 Şubat’ta yine yalnız kal. Kara bahtım kör talihim bu sefer de denk getiremedik.

Bonus 🙂 :

#tatlıhikayeler

Kaydet

Kaydet

Kaydet

Kaydet

Kaydet