Merhabalaaar,
Hem ilk yurt dışı hem de ilk İtalya tatilimizi geçen hafta gerçekleştirdik. Nasıl geçti, neler yaptık, dil bilmeden elin İtalyanlarıyla nasıl anlaştık ben de bilmiyorum ama sonunda kazasız belasız mafyalara rehine olmadan, pasaportumuz kaybolmadan yurda ayak bastık! Teeeeyyss be!
Bazı vücutlar, bazı zamanlarda, bazı kelimelerle, bazı anlamlara gelmiyor.
Bir yerinden onulmaz yaralar alıyor, insan. O yeri bulmak için şehir şehir dolaşıyor.
O şehirde adamlar seviyor,
O adamları terk ediyor,
Nafile…
Merhabalaaar,
Yüzyıllar sonra yeni bir tatlı hikayeler yazısıyla işte geldim burdayıım! Aslında bu sefer amacım hikaye anlatmak değil erkekleri çekiştirmek. Acayip doluyum kardeşlerim biz bize şunları biraz çekiştirip arkasından sövüp sayalım azcık.
Alçısı dökülmüş, parmaklıkları paslanmış,
Güneş almayan; çamaşır dizili balkonlardan,
Dudağımda şeftali rengi ruj,
Ayaklarımda aldığın bir numara küçük terliklerim,
Koşuyorum!
Belki çocuğum, belki aşık, belki de deli…
Merhabalaaar,
Durun! Şimdi yazacaklarımı okumadan sakın hareket etmeyin, herkes dursun şimdi. En güzel en özel en cillop sevgililer günü hediyesini siz almak istiyorsanız ya şimdi durun ya da sonsuza dek ne yaparsanız yapın canııım bananey. Ama hala hediyesini almayanlar ya da değiştimek isteyenler için karşılarınızda sizin için derlediğim 14 Şubat hediyeleri! Yalnız bu iyiliğimi de unutmayın, arada bir dua edin ki bir karşılığı olsun!:)
Sen olur da bir sabah yanımda uyanırsan;
Havada amansız bir nergis kokusu, aylardan Haziran.
Boynuma bir serçe konar; Kahverengi beyaz, yuvarlak, yumuşacık…
Göğsümde gezer sıcacık ayaklarıyla.
Merhabalaar,
Bu çocuk ya dünyanın en çakal, en sinsi insanı ya da ben müebbet gerizekalıyım. Köyden indim şehre gibi adamın attığı her adıma tav olunur mu çıldıracam artık. Yanlışlıkla sağ taraftan bir rüzgar esip herifin saçına denk gelse, o esnada da iki tel hafif sallansa ‘ohaa Paul Walker bana doğru koşuyor’ diyip herifin önünde diz çökecem o kıvamdayım nerdeyse.
Merhabalaar,
Yine yeniden hayatımın ‘Akıllandım ben ya, bir daha bunları hayatta yapmam’ dediğim evresinde çok güzel işler başardım. Mesela tatlıyı koskoca dört günlüğüne bıraktım. Masa altından arada bir gizlice çikolataları hüplettim falan ama inşallah o sayılmıyodur. Sonuç olarak her şeyin gizlisi makbul.
Nefesinin boynumun bilhassa en savunmasız sahasına infilak etmesini
Alelade bir tesadüfe yoramam ki.
Seni gördüğümde; gözlerime yuva yapan kırlangıçların sesi,
Ele vermiştir elbet;
İtinayla sakladığım cephaneliklerimi…
Merhabalaaar,
Ya yemin ediyorum dünyaya saf madde olarak gelmişim hiçbir şekilde akıllanmıyorum. İnsanlar hata yapar, bunlardan ders alır sonra da uslanır tekrarlamazlar değil mi? Hayır yani yanlış hatırlamıyorsam süreç bu şekilde ilerliyordu. Ama yook illa aykırı olacam, illa götümden ter akıtcam. Çünkü yaşasın acıların kadını olmak!