Yazanak

Haydarpaşa garında hurdaya ayrılmış bir vagonum.

Pencerelerim kırılmış, kapım sökülmüş, tavanım çökmüş..

Üstelik seninle arama öyle bir hasretlik koymuşum ki

Hergelesi olmuşum kendi derdimin..

Velhasıl akıbetim fena!

Tuz, Ter ve Aşk

Pervazlarından güneş damlıyor,

Naftalin kokan kilitli odalarımın;

Çiçek desenli, soluk, eskimiş perdelerine…

Nefesinin boynumun bilhassa en savunmasız sahasına infilak etmesini

Alelade bir tesadüfe yoramam ki.

Seni gördüğümde; gözlerime yuva yapan kırlangıçların sesi,

Ele vermiştir elbet;

İtinayla sakladığım cephaneliklerimi…

İstanbul alabildiğine kalabalık o alabildiğine yalnızdı

İlktir yalnızlığımın bir yalnızlığa denk gelişi…

O bana ince ince baktıkça bir kilimi dokur gibi,

Ayaklarının ölü ve çıplak odamda çıkaracağı sesi düşünürdüm