Merhabalaar,
Geldi yine 365 günün arasındaki en kara, en rezil, en varoş gün. Yine her yerde kalpler, çiçekler, çikolatalar vıcık vıcık sevgi sözleri falan vallahi yıldım. Zaten herkeslerin sevgilisi var. Yok ömrüm boyunca seninleyim yok iyi ki seni sevmişim falan öğğ geldi artık. İçimden haykıra haykıra ayrılacaksınız geri zekalılar demek istiyorum ama sadece fitne fesatlık yaptığımla kalıyorum.
Bahtsızlıkta zirveyi Everest dağına çıkardığım için kendimi köprüden mi atsam yoksa gidip duvara kafa mı atsam bir türlü karar veremedim. Yahu bir insan dönüp dolaşıp nasıl yine aynı noktaya gelir hala anlamış değilim. Bir de gele gele geldiğim noktaya bak: Depresyon! Yıl olmuş 2017 ben hala şansızlıktan ölcem.
Merhabalaar,
Bugün sizi uzun zamandır kullandığım hatta kullanmaktan sıkıldığım bir ürünle tanıştıracağım. Sıkıldım diyorum çünkü renklerine bayıldığım için diğer farlarımın yüzüne bile bakmamıştım bir süre 🙂
Merhabalaaar,
Ümit Besen şarkıları gibiyim bu aralar. İçimden ‘Nikahına beni çağır sevgilim, istersen şahidin olurum senin‘ ile başlayıp ‘Seni unutmaya ömrüm yeter mi‘ diye dalgalanan arabeskler zinciri fışkırıp duruyor. Bunlar yine iyi zamanlar bakma sen. Ruhum Dilberay’a teslim olacak diye ödüm ağzımdan çıkacakmışçasına resmen korkuyorum!
Merhabalaar,
Değişimi pek sevmediğimi, kullandığım bir ürünü uzunca bir süre bırakamadığımı herkes bilir. Ama bunun da tek sebebi değişim değil tabi ki. Bazı ürünler kendine öyle aşık ediyor ki ondan başka bir şeye elim gitmiyor açıkcası. Ve yine vazgeçilmezim olan bir ürünü takdim etmek istiyorum sizlere.
Uzun zamandır concealer arayışında olduğum bir dönemde hiç aklımda yokken çıktın karşıma. Ve bizimkisi ilk görüşte aşktı. Seni ilk denememde anladım ki yıllarca sürecek bir beraberlik başlıyordu o an.
Merhabalaaar,
Uzun zamandır yazmayı planladığım ama yoğunluktan (biraz da üşengeçlik olabilir tabi) bir türlü fırsat bulamadığım yepyeni bir konuyla karşınızdayım. Ta ta ta taaam! (Biraz show programı gibi mi oldu ne?)
Merhabalaar,
Biz kızlar hayatımız boyunca hep erkeklere odun dedik öküz dedik hatta kalas demişliğimiz bile olmuştur. Gerçi bazıları hak etmiyor değil ama neyse artık. Ve size bir şey itiraf edeyim mi asıl odun bizmişiz de haberimiz yokmuş! Nereden mi biliyorum? Ah, hayat insana neler göstermiyor ki..
Merhabalaar,
Bugün biraz nostalji yapıp çocukluğumuzun tebeşir, silgi kokan yıllarına gidesim geliyor. Annemizi bir top fazla dondurmaya ikna edebilmek için eteklerini çekiştirdik hani. Pamuk şekerin en büyüğünü almaya çalışır, mahalleye gelen o dönen salıncaklara binebilmek için diğer çocuklarla yarışırdık.
Her şey böyle güzel giderken diğer yandan da yıllar geçiyor, sen büyüyorsun ve büyüdükçe de anlıyorsun yaşındaki o küçücük rakamların değerini.
Merhabalaar,
Uzun bir aradan sonra kesin dönüş yaptım! Böyle de gurbetten dönmüş gibi hissediyorum ama olsun. Halbuki ne güzel anılarımız vardı, her güne 3 blog sığdırırdık.. Ben yine duygusala döndüm, canını seven kaçsın! 🙂